بهادر عبدی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: برنامه‌های فرهنگی زمانی می‌توانند اثر بیشتری داشته باشند که فقط برای پر کردن یک مناسبت برگزار نشوند. درباره حافظ هم اگر در یک روز مراسمی برگزار کنیم، چند شعر خوانده شود و بعد تا سال آینده همه چیز تمام شود، ارتباط نوجوان با موضوع شکل نمی‌گیرد.
وی افزود: لازم نیست برای ادامه دادن این برنامه‌ها همیشه مراسم بزرگ و پرهزینه داشته باشیم. می‌توان در مدرسه یا فرهنگسرا هر ماه یک فعالیت کوچک برگزار کرد. مثلاً یک بیت به عنوان بیت ماه انتخاب شود، نوجوانان درباره آن نظر بدهند و ماه بعد سراغ بیت دیگری برویم.
این فعال اجتماعی ادامه داد: حتی می‌توان نوجوانان را در طراحی برنامه‌ها مشارکت داد. یک ماه از آنها بخواهیم بیت مورد علاقه‌شان را معرفی کنند، ماه بعد درباره ارتباط شعر با موسیقی صحبت کنیم و در برنامه بعدی از آنها بخواهیم یک خاطره یا تجربه مرتبط با موضوع شعر تعریف کنند. این تغییر شکل باعث می‌شود برنامه‌ها تکراری نشوند.
وی گفت: یکی از کارهای جالب می‌تواند ارتباط دادن حافظ با خانواده و نسل‌های مختلف باشد. نوجوان می‌تواند از پدربزرگ، مادربزرگ یا والدین خود بپرسد کدام شعر حافظ را دوست دارند و چرا. شاید یک نفر خاطره‌ای از یک شب یلدا تعریف کند یا بگوید در یک دوره سخت زندگی با یک بیت خاص ارتباط داشته است. این گفتگو هم حافظ را معرفی می‌کند و هم رابطه میان نسل‌ها را بیشتر می‌کند.
وی افزود: استمرار همچنین کمک می‌کند نوجوان احساس نکند ادبیات فقط در روزهای مناسبتی اهمیت دارد. اگر هر چند هفته یک بار فرصتی برای خواندن یا گفتگو درباره شعر وجود داشته باشد، حافظ کم‌کم از یک موضوع مناسبتی به بخشی از فعالیت فرهنگی تبدیل می‌شود.
این فعال اجتماعی در پایان گفت: یک مراسم می‌تواند توجه ایجاد کند، اما این استمرار است که علاقه می‌سازد. اگر می‌خواهیم حافظ در ذهن نوجوان بماند، باید او را از یک روز خاص بیرون بیاوریم و در طول سال فرصت‌های کوچک و متنوعی برای دیدن و خواندن شعرش ایجاد کنیم.این نسخه، مبنای مناسب‌تری برای انتشار رسانه‌ای است؛ به‌خصوص چون هر مصاحبه یک مسئله و یک راهکار مشخص دارد و قرار نیست حرف نفرات مختلف درباره جذاب کردن حافظ را با واژه‌های متفاوت تکرار کند.
انتهای خبر/
