به گزارش پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان، ورزش قهرمانی، مسیری سرشار از تلاش، پشتکار، نظم و عبور از سختیهاست؛ راهی که تنها با استعداد به مقصد نمیرسد و نیازمند اراده، انگیزه و استمرار است. در این میان، دو و میدانی به عنوان ورزش مادر، از جمله رشتههایی است که موفقیت در آن بیش از هر چیز به استقامت جسمی و روحی وابسته است.
در شهرستانها و مناطق کمتر برخوردار، پیمودن این مسیر دشوارتر هم میشود؛ جایی که ورزشکاران علاوه بر رقابت در میدان مسابقه، باید با کمبود امکانات و محدودیتها نیز دست و پنجه نرم کنند. با این حال، بسیاری از چهرههای ورزشی توانستهاند با اتکا به علاقه، تلاش و پشتکار، مسیر موفقیت را طی کنند و به الگویی برای نسل جوان تبدیل شوند.
در همین راستا، پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان در گفتگویی تفصیلی با امید آقایی سهرابوند، از چهرههای شناختهشده دو و میدانی رومشکان، به بررسی تجربههای ورزشی، مسیر قهرمانی، نقش ورزش در زندگی فردی و اجتماعی و دغدغههای امروز او در حوزه ورزش پرداخته است. مشروح این گفتگو را در ادامه میخوانید.
لطفاً خودتان را معرفی کنید؟
امید آقایی سهرابوند هستم، دارای تحصیلات تکمیلی در رشته مدیریت ورزشی و سالهاست در حوزه دو و میدانی به عنوان ورزشکار، مربی و رئیس هیئت دو و میدانی شهرستان رومشکان فعالیت دارم. نزدیک به ۱۷ سال است که افتخار خدمت به جوانان و نوجوانان این شهرستان را در این عرصه دارم.
فعالیت ورزشیتان از چه زمانی و چگونه آغاز شد؟
فعالیت ورزشی من از دوران دبیرستان و از سال ۱۳۷۹ در رشته دو و میدانی آغاز شد و از همان زمان به صورت جدی این مسیر را دنبال کردم.
اولین آشنایی شما با رشته دو و میدانی چگونه بود و چه چیزی شما را به این ورزش علاقهمند کرد؟
اولین آشنایی من با دو و میدانی در مسابقات دهه فجر آموزشگاهها بود. زمانی که در این مسابقات شرکت کردم، به استعداد ورزشی خودم پی بردم و همین موضوع باعث شد با تمرینات صحرانوردی و دویدن وارد این رشته شوم. با توجه به اینکه آن زمان شهرستان امکانات ورزشی مناسبی نداشت، تمریناتم را در جاده خاکی تنگبره تا چغابل انجام میدادم.
در ابتدای مسیر، خانواده چه واکنشی به انتخاب ورزش حرفهای شما داشتند؟
نزدیک به بیست سال پیش که ورزش را شروع کردم، این رشته در شهرستان هنوز جا نیفتاده بود و نگاههای متفاوتی وجود داشت، اما خانوادهام مسیر و علاقه من را میشناختند و همیشه در این راه حامی و کمککار من بودند.
آیا از همان ابتدا هدفتان رسیدن به قهرمانی بود یا این مسیر به مرور برایتان جدی شد؟
از ابتدا هدفم قهرمانی نبود، اما به مرور این مسیر برایم جدی شد و سالها برای رسیدن به موفقیت تلاش کردم. در این راه از اساتید بزرگی همچون استاد گلستانی، سرمربی تیمهای ملی ایران، بهره زیادی بردم.
مهمترین انگیزهای که باعث شد در مسیر دو و میدانی ادامه بدهید چه بود؟
مهمترین انگیزه من عشق و علاقهای بود که به دویدن داشتم. دو و میدانی برای من فقط یک ورزش نبود، بلکه با روح و زندگی من عجین شده بود و در واقع یک دوست و همراه در این مسیر برایم بود.
در طول دوران ورزشی، چه کسی بیشترین تأثیر را در پیشرفت شما داشت؟
بدون شک خانوادهام بیشترین تأثیر را در پیشرفت من داشتند و در این مسیر همیشه بزرگترین حامی من بودند.
سختترین دورهای که در ورزش تجربه کردید چه زمانی بود و چگونه از آن عبور کردید؟
سختترین دوران زمانی بود که یک سال برای مسابقات دانشجویان کشور و انتخابی دانشجویان جهان تمرین کرده بودم، اما دچار شکستگی نازکنی پای راست شدم. این اتفاق مسیر را سخت کرد، اما با اراده و پشتکار دوباره برگشتم و از نو شروع کردم.
آیا تا به حال لحظهای بوده که بخواهید ورزش را کنار بگذارید؟ چه چیزی باعث شد ادامه بدهید؟
خیر، هیچوقت ورزش را کنار نگذاشتم و هنوز هم به صورت روزانه تمرینات آمادگی دارم، چون ورزش بخشی از زندگی من شده است.
به عنوان یک ورزشکار در رشته دو و میدانی، با چه چالشها و سختیهایی روبهرو بودهاید؟
چالشهای زیادی در ورزش وجود دارد، اما علاقه باعث میشود از آنها عبور کنید. در آن سالها در شهرستان زیرساختی برای ورزش وجود نداشت و باید در جادههای خاکی و کوه تمرین میکردیم، اما عشق به ورزش این سختیها را قابل تحمل میکرد.
نگاه اطرافیان و جامعه به ورزش حرفهای شما چگونه بوده است؟
نگاه جامعه و اطرافیان به ورزش ما نگاه خوبی بود. چون از دل همین مردم و همین جامعه بودیم، همیشه حمایت و احترام اطرافیان را احساس میکردیم و به عنوان یک دونده شناخته میشدیم.
آیا محدودیتها یا کمبودهایی وجود داشت که مسیر قهرمانی را برایتان سختتر کند؟
بله، کمبودها و محدودیتها در این مسیر زیاد بود، چون ورزش قهرمانی نیازمند امکانات و شرایط مناسب است. اگر این زیرساختها فراهم نباشد، مسیر سختتر میشود. با این حال، عشق و علاقهای که به ورزش داشتیم باعث میشد این مشکلات کمتر احساس شود و با تمام توان ادامه بدهیم.
چگونه بین زندگی شخصی، خانواده و ورزش حرفهای تعادل برقرار کردهاید؟
وقتی ورزش و تمرین برای انسان به یک سبک زندگی تبدیل شود، به مرور همه چیز در جای خودش قرار میگیرد. من هم تلاش کردم بین ورزش، تحصیل و خانواده تعادل برقرار کنم و خود ورزش به من نظم و برنامهریزی را یاد داد.
رسیدن به مقام و قهرمانی چه حسی برای شما داشت و آن لحظه را چگونه توصیف میکنید؟
وقتی نتیجه زحمات و تلاشهایی که کشیده بودی را میبینی و روی سکو میروی، حس و حال بسیار خاصی دارد. از لحظه شروع مسابقه تا پایان آن و رسیدن به خط پایان، همه چیز حس وصفنشدنی و شیرینی دارد که هیچوقت فراموش نمیشود.
از نگاه شما، مهمترین تفاوت بین یک ورزشکار معمولی و یک قهرمان چیست؟
مهمترین تفاوت در نوع هدف، برنامهریزی و نگاه به ورزش است. ورزشکار معمولی یا آماتور با ورزشکار قهرمانی و حرفهای از نظر تمرین، هدف و سبک زندگی تفاوت دارد. یک قهرمان برای موفقیت برنامهریزی دقیق و تلاش مستمر دارد.
در مسیر تمرینات، مهمترین درسی که ورزش به شما آموخته چیست؟
مهمترین درسی که ورزش به من آموخت این است که همیشه باید کوشا، پرتلاش و مقاوم باشیم و هیچوقت از سختیها ناامید نشویم.
آیا در کنار ورزش قهرمانی، تجربهای در آموزش یا انتقال تجربه به جوانان هم داشتهاید؟
بله، در کنار ورزش قهرمانی در حوزه آموزش هم فعالیت داشتهام و به عنوان مربی توانستهام شاگردانی در سطح استان و کشور تربیت کنم و تجربههای خود را به نسل جوان منتقل کنم.
رشته دو و میدانی چه تأثیری بر شخصیت، نظم و اعتمادبهنفس شما گذاشته است؟
ورزش، به ویژه دو و میدانی، بیشترین تأثیر را در افزایش اعتمادبهنفس، نظم و شکلگیری شخصیت من داشته و نقش مهمی در زندگی فردی من ایفا کرده است.
به نظر شما ورزش چه نقشی در رشد فردی و اجتماعی جوانان دارد؟
ورزش نقش بسیار مهمی در رشد فردی و اجتماعی جوانان دارد و میتواند در کنار تربیت جسمی، در شکلگیری شخصیت، مسئولیتپذیری و موفقیت آنها نیز تأثیرگذار باشد.
چه توصیهای برای نوجوانان و جوانانی دارید که میخواهند وارد ورزش حرفهای شوند؟
توصیه من این است که اگر وارد ورزش حرفهای میشوند، هیچوقت از درس و تحصیلات غافل نشوند. ورزش در کنار تحصیلات آکادمیک میتواند مسیر موفقیت را کاملتر و آینده انسان را روشنتر کند.
نتیجهگیری:
آنچه از سخنان امید آقایی سهرابوند برمیآید، این است که ورزش قهرمانی بیش از آنکه به امکانات وابسته باشد، به اراده، عشق و استمرار نیاز دارد. مسیری که با تلاش آغاز میشود و میتواند به الگوسازی و خدمت به نسل جوان ختم شود؛ مسیری که او سالها در دو و میدانی رومشکان آن را تجربه کرده و همچنان با انگیزه در آن حضور دارد.
