علی مرادی با اشاره به اهمیت آموزش فرهنگ صرفه‌جویی در شرایط کنونی کشور، در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: مدرسه فقط محل آموزش ریاضی و علوم نیست؛ دانش‌آموز در همین محیط یاد می‌گیرد چگونه با امکانات عمومی برخورد کند، به حقوق دیگران احترام بگذارد و مسئولیت رفتارهایش را بپذیرد.
وی افزود: وقتی دانش‌آموزی کاغذ سفیدی را بدون استفاده دور می‌اندازد، شیر آب مدرسه را باز می‌گذارد یا با بی‌توجهی به وسایل کلاس آسیب می‌زند، مسئله فقط هدر رفتن یک برگ کاغذ یا مقداری آب نیست. موضوع اصلی این است که هنوز اهمیت منابع و امکانات مشترک را به‌درستی درک نکرده‌ایم.
این معلم با بیان اینکه مشکلات اقتصادی خانواده‌ها، ضرورت آموزش مدیریت مصرف را بیشتر کرده است، تصریح کرد: بسیاری از خانواده‌ها برای تهیه لوازم‌التحریر، لباس و هزینه‌های تحصیل فرزندانشان تلاش زیادی می‌کنند. اگر دانش‌آموز بداند پشت تهیه هر وسیله، وقت و زحمت یک خانواده قرار دارد، با دقت بیشتری از وسایل خود نگهداری می‌کند.
مرادی ادامه داد: البته نباید صرفه‌جویی را به شکلی آموزش دهیم که دانش‌آموزان خانواده‌های کم‌برخوردار احساس کمبود یا شرمندگی کنند. قرار نیست کسی به دلیل نداشتن وسیله‌ای خاص مورد قضاوت قرار بگیرد. هدف این است که همه یاد بگیریم از داشته‌هایمان درست استفاده کنیم و ارزش امکانات را بدانیم.
وی با اشاره به راهکارهای عملی در محیط مدرسه گفت: می‌توانیم برای مصرف کاغذ برنامه داشته باشیم، از برگه‌های قابل استفاده برای تمرین‌های غیررسمی استفاده کنیم، مراقب تجهیزات کلاس باشیم و درباره مصرف آب و برق مسئولیت مشخصی به دانش‌آموزان بدهیم. حتی یک برنامه ساده برای بررسی شیرهای آب و خاموش کردن چراغ‌های غیرضروری می‌تواند اثر آموزشی داشته باشد.
این معلم نقش خانواده‌ها را نیز مهم دانست و افزود: اگر در مدرسه درباره صرفه‌جویی صحبت کنیم، اما دانش‌آموز در خانه شاهد مصرف بی‌رویه باشد، نتیجه مطلوب به دست نمی‌آید. خانواده و مدرسه باید در این زمینه همراه باشند.
مرادی خاطرنشان کرد: نباید از دانش‌آموز انتظار داشته باشیم یک‌شبه به الگوی مصرف درست برسد. فرهنگ‌سازی با تکرار رفتارهای کوچک شکل می‌گیرد. اگر هر دانش‌آموز مراقب یک وسیله، یک برگ کاغذ یا یک منبع آب باشد، همین رفتارهای ساده می‌تواند به عادتی ماندگار تبدیل شود.
وی در پایان گفت: آینده کشور فقط به آنچه امروز تولید می‌کنیم وابسته نیست؛ به این هم بستگی دارد که چگونه از منابع موجود نگهداری می‌کنیم و چه مسئولیتی در برابر نسل‌های بعدی می‌پذیریم.
انتهای خبر/
