نسرین امرایی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: مدرسه ظرفیت زیادی برای ترویج مطالعه دارد، اما اگر کتابخوانی فقط به یک برنامه مناسبتی یا مسابقه محدود شود، نمی‌تواند به یک عادت روزانه تبدیل شود.
وی افزود: یکی از کارهای ساده این است که کتاب را از فضای رسمی کتابخانه بیرون بیاوریم. می‌توان در گوشه‌ای از کلاس چند کتاب متنوع قرار داد تا دانش‌آموزان در زمان‌های آزاد آنها را ببینند و ورق بزنند. حتی همین دسترسی ساده می‌تواند کنجکاوی ایجاد کند.
وی ادامه داد: می‌توان برنامه‌های کوتاه معرفی کتاب برگزار کرد؛ نه با سخنرانی طولانی، بلکه با حضور خود دانش‌آموزان. مثلاً هر هفته یک نفر دو یا سه دقیقه درباره کتابی که خوانده صحبت کند و بگوید چرا آن را پیشنهاد می‌کند.
این مربی پرورشی گفت: مسابقه کتابخوانی هم اگر فقط به حفظ کردن مطالب کتاب محدود شود، ممکن است بخشی از دانش‌آموزان را جذب کند و عده‌ای دیگر را کنار بزند. می‌توان روش‌های متنوع‌تری مانند نقاشی از یک داستان، اجرای یک بخش از کتاب، ساخت پوستر، معرفی شفاهی یا گفتگو درباره شخصیت‌های داستان را به کار گرفت.
وی بیان کرد: دانش‌آموز باید احساس کند کتابخوانی فقط نشستن پشت میز نیست. وقتی یک داستان تبدیل به نمایش کوتاه می‌شود یا دانش‌آموزان درباره شخصیت‌های آن بحث می‌کنند، کتاب از حالت یک متن روی کاغذ خارج می‌شود و به یک تجربه تبدیل می‌شود.
این مربی پرورشی با اشاره به همکاری خانواده و مدرسه اظهار داشت: اگر مدرسه درباره مطالعه برنامه داشته باشد اما در خانه فرصتی برای خواندن وجود نداشته باشد، کار سخت‌تر می‌شود. بهتر است خانواده‌ها نیز در جریان فعالیت‌های مطالعاتی مدرسه باشند و حتی گاهی کتابی را که فرزندشان خوانده، خودشان هم ورق بزنند.
وی افزود: در مدارس روستایی و مناطق مختلف شهرستان نیز می‌توان از ظرفیت کتاب‌های موجود استفاده بیشتری کرد. گاهی یک مجموعه کوچک اما متنوع که مرتب بین دانش‌آموزان دست‌به‌دست شود، بیشتر از یک قفسه پر از کتاب‌های دست‌نخورده مورد استفاده قرار می‌گیرد.
وی در پایان اظهار داشت: اگر می‌خواهیم دانش‌آموز با کتاب رفیق شود، باید فرصت لمس کردن، انتخاب کردن، معرفی کردن و درباره آن حرف زدن را داشته باشد. کتابخانه مدرسه مهم است، اما کافی نیست؛ کتاب زمانی در مدرسه زنده می‌شود که دانش‌آموز آن را در زندگی روزانه خودش ببیند.
انتهای خبر/
