محمد بازوند در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: یکی از راه‌هایی که می‌تواند کلاس ادبیات را برای دانش‌آموز جذاب‌تر کند، این است که قبل از توضیح دادن، فرصت فکر کردن به او بدهیم. وقتی یک بیت حافظ روی تخته نوشته می‌شود و دانش‌آموز خودش درباره آن نظر می‌دهد، رابطه او با شعر با زمانی که فقط معنی آماده را می‌شنود، متفاوت خواهد بود.
وی افزود: می‌توان یک بیت را خواند و از دانش‌آموزان خواست هر کدام در یک جمله بگویند چه چیزی از آن فهمیده‌اند یا چه حسی نسبت به آن دارند. ممکن است یک دانش‌آموز برداشتش را به دوستی ربط دهد و دانش‌آموز دیگری به امید یا آینده. همین تفاوت‌ها می‌تواند کلاس را از حالت حفظ کردن خارج کند.
این معلم ادبیات ادامه داد: بعد از اینکه دانش‌آموز نظر خودش را گفت، معلم می‌تواند معنی دقیق‌تر بیت، واژه‌های دشوار و ارتباط آن با غزل را توضیح دهد. این روش باعث می‌شود دانش‌آموز احساس نکند از ابتدا باید یک پاسخ آماده را قبول کند. او ابتدا با شعر روبه‌رو می‌شود، سؤال پیدا می‌کند و بعد پاسخ را یاد می‌گیرد.
وی گفت: حتی می‌توان از دانش‌آموز خواست برای یک بیت، یک نمونه امروزی پیدا کند. مثلاً اگر شعر درباره انتخاب یا پشیمانی باشد، از او بپرسیم چنین موقعیتی در زندگی امروز کجا دیده می‌شود. ممکن است مثال او مربوط به انتخاب دوست، درس خواندن یا تصمیمی برای آینده باشد. این ارتباط، شعر را از فضای دور و تاریخی بیرون می‌آورد.
وی افزود: البته در کنار این روش، آموزش درست ادبیات هم ضروری است. دانش‌آموز باید زبان شعر و معنی آن را یاد بگیرد، اما این یادگیری زمانی ماندگارتر می‌شود که قبل از حفظ کردن، فرصت فهمیدن داشته باشد.
این معلم ادبیات در پایان گفت: شاید بهترین راه برای شروع حافظ‌خوانی این باشد که به جای ترساندن دانش‌آموز با یک دیوان قطور، یک بیت به او بدهیم و بپرسیم تو چه می‌بینی؟ اگر همان یک بیت ذهنش را درگیر کند، خودش برای رفتن به سراغ شعرهای بیشتر آماده می‌شود.
انتهای خبر/
