زهرا امرایی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: نوجوان بیشتر وقتش را فقط در مدرسه نمی‌گذراند و طبیعی است که خانواده هم بتواند در علاقه‌مند شدن او به شعر نقش داشته باشد. این کار هم لازم نیست سخت یا رسمی باشد. گاهی خواندن یک بیت در یک دورهمی خانوادگی می‌تواند شروع خوبی باشد.
وی افزود: مثلاً در شب یلدا می‌توان بعد از گرفتن فال، از بچه‌ها خواست یک بیت از همان غزل را که بیشتر دوست داشته‌اند انتخاب کنند و درباره‌اش حرف بزنند. اگر نوجوان گفت این بیت را دوست دارم چون به من یاد یک اتفاق افتاده، نباید سریع بحث را به معنی کتابی شعر برگردانیم. همین حرف می‌تواند آغاز یک گفتگوی خوب باشد.
این مادر ادامه داد: رفتار والدین هم مهم است. اگر پدر یا مادر خودش گاهی دیوان حافظ را باز کند و شعری بخواند، نوجوان می‌بیند که کتاب شعر فقط برای مدرسه و امتحان نیست. این الگو شاید بیشتر از توصیه‌های مستقیم اثر داشته باشد.
وی گفت: می‌توان حتی یک دیوان حافظ در خانه گذاشت و اجازه داد نوجوان خودش صفحه‌ای را باز کند. لازم نیست از او بخواهیم حتماً هر شب چند بیت بخواند. اگر یک شعر برایش جالب شد، می‌توان درباره آن صحبت کرد و اگر علاقه‌ای نشان نداد، نباید او را مجبور کرد.
وی افزود: یکی از کارهای ساده دیگر این است که اعضای خانواده هر کدام یک بیت مورد علاقه خود را انتخاب کنند. نوجوان ممکن است بفهمد پدرش با یک شعر ارتباط خاصی دارد یا مادربزرگش خاطره‌ای از یک غزل دارد. این اتفاق علاوه بر آشنایی با حافظ، می‌تواند گفتگو میان نسل‌های مختلف خانواده را بیشتر کند.
این مادر در پایان گفت: شاید یک خانواده فقط هر چند هفته چند دقیقه درباره یک بیت صحبت کند، اما همین اتفاق کوچک می‌تواند خاطره خوبی از شعر در ذهن نوجوان بسازد. گاهی علاقه به یک شاعر از یک برنامه بزرگ فرهنگی شروع نمی‌شود؛ از کتابی شروع می‌شود که در خانه باز شده است.
انتهای خبر/
