زینب امرایی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: خیلی از دانش‌آموزان از کتاب بدشان نمی‌آید، اما ممکن است با کتابی که برایشان انتخاب شده ارتباط نگیرند. برای خود من هم پیش آمده که کتابی را فقط به خاطر اینکه باید می‌خواندم شروع کردم و بعد از چند صفحه کنار گذاشتم.
وی افزود: وقتی خودم موضوع کتاب را انتخاب می‌کنم، شرایط فرق می‌کند. اگر داستانش جذاب باشد، دوست دارم بدانم آخرش چه اتفاقی می‌افتد. حتی گاهی شب‌ها چند صفحه بیشتر می‌خوانم تا ببینم داستان به کجا می‌رسد.
این دانش‌آموز ادامه داد: فکر می‌کنم بهتر است در مدرسه کتاب‌های مختلفی در اختیار ما باشد و اجازه بدهند خودمان از بین آنها انتخاب کنیم. اگر مثلاً پنج کتاب معرفی شود و هر دانش‌آموز یکی را انتخاب کند، احتمال اینکه با علاقه بیشتری بخواند بیشتر است.
وی گفت: بعضی وقت‌ها دوستانمان باعث می‌شوند کتاب بخوانیم. مثلاً وقتی یک همکلاسی درباره داستانی حرف می‌زند و می‌گوید خیلی جالب بوده، کنجکاو می‌شویم آن را بخوانیم. معرفی کتاب توسط خود دانش‌آموزها به نظرم جذاب‌تر از معرفی رسمی است.
وی بیان کرد: ما نوجوان‌ها زمان زیادی را در گوشی می‌گذرانیم و نمی‌شود این موضوع را انکار کرد. اما اگر کتابی جذاب باشد، می‌توانیم برای آن هم وقت بگذاریم. مشکل این است که گاهی فکر می‌کنند هر کتابی که به دست نوجوان برسد باید حتماً آن را بخواند، بدون اینکه ببینند موضوعش برای او جالب هست یا نه.
این دانش‌آموز افزود: اگر کتابخوانی با امتحان و نمره همراه نباشد، بعضی از بچه‌ها بیشتر استقبال می‌کنند. مثلاً به جای اینکه بگویند از این کتاب امتحان می‌گیریم، می‌توانند بگویند هرکس دوست داشت درباره کتابی که خوانده چند دقیقه برای کلاس صحبت کند.
وی ادامه داد: حتی می‌توانیم در مدرسه قفسه‌ای داشته باشیم که دانش‌آموزان کتاب‌های خودشان را بیاورند و با هم عوض کنند. شاید یک نفر کتابی داشته باشد که خودش دیگر نمی‌خواند اما برای دوستش خیلی جذاب باشد.
وی در پایان اظهار داشت: اگر کتابی پیدا کنم که واقعاً دوستش داشته باشم، لازم نیست کسی هر روز به من بگوید بخوان. خودم سراغش می‌روم. شاید راه کتابخوان شدن خیلی از نوجوان‌ها همین باشد؛ اینکه اول اجازه بدهند کتاب مورد علاقه خودشان را پیدا کنند.
انتهای خبر/
