کامجو شکری در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: درباره کتابخوانی کودکان معمولاً از افزایش اطلاعات و پیشرفت درسی صحبت می‌شود، اما اثر مطالعه گسترده‌تر از این موارد است. نوع کتاب و شیوه مطالعه می‌تواند روی زبان، توجه، تخیل، شناخت احساسات و نحوه ارتباط کودک با دیگران نیز اثر بگذارد.
وی افزود: کودک هنگام خواندن یک داستان، فقط اتفاق‌های داستان را دنبال نمی‌کند. او رفتار شخصیت‌ها را می‌بیند، درباره تصمیم آنها فکر می‌کند و ممکن است خودش را جای یکی از آنها قرار دهد. مثلاً اگر شخصیت داستان با دوستش دچار مشکل شده باشد، کودک می‌تواند درباره رفتار هر دو طرف فکر کند و راه‌حل‌های مختلف را تصور کند.
این روانشناس تربیتی ادامه داد: مطالعه همچنین به تمرین توجه کمک می‌کند. کودک برای دنبال کردن یک داستان باید مدتی با یک موضوع بماند، اتفاق‌های قبلی را به خاطر بسپارد و ارتباط میان بخش‌های مختلف را بفهمد. این تجربه با محتوای بسیار کوتاه و پشت‌سرهمی که در فضای مجازی مصرف می‌شود تفاوت دارد.
وی گفت: البته نباید انتظار داشته باشیم کتابخوانی به‌تنهایی همه مشکلات تمرکز کودک را حل کند. عوامل مختلفی در توجه و رفتار کودک نقش دارند، اما قرار دادن مطالعه در برنامه روزانه می‌تواند یکی از فعالیت‌های مفید برای تمرین ماندن روی یک موضوع باشد.
وی درباره انتخاب کتاب اظهار داشت: سن کودک، سطح خواندن و علاقه او باید در انتخاب کتاب در نظر گرفته شود. کتابی که بیش از توان کودک باشد، ممکن است باعث شود احساس کند نمی‌تواند بخواند. در مقابل، کتابی که بیش از حد ساده باشد نیز ممکن است برای او جذابیت نداشته باشد.
این روانشناس تربیتی افزود: والدین بهتر است هنگام مطالعه، کودک را تحت فشار قرار ندهند. پرسیدن چند سؤال ساده درباره داستان خوب است، اما تبدیل کردن هر کتاب به جلسه بازخواست می‌تواند لذت مطالعه را از بین ببرد. گاهی بهتر است کودک فقط داستان را بخواند و درباره آن با زبان خودش حرف بزند.
وی ادامه داد: مطالعه مشترک والد و کودک در سنین پایین نیز اهمیت دارد. وقتی پدر یا مادر کنار کودک می‌نشینند و با هم کتاب می‌خوانند، علاوه بر خود کتاب، یک تجربه عاطفی نیز شکل می‌گیرد. کودک بعدها ممکن است همان حس آرامش و ارتباط را با کتاب پیوند دهد.
وی در پایان اظهار داشت: اگر بخواهیم کتابخوانی بخشی از زندگی کودک شود، بهتر است آن را از یک تکلیف به یک تجربه تبدیل کنیم؛ تجربه‌ای که در آن کودک می‌تواند خیال‌پردازی کند، احساسات مختلف را بشناسد، درباره رفتار آدم‌ها فکر کند و برای مدتی از دنیای شلوغ اطرافش فاصله بگیرد.
انتهای خبر/
