به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «دیار رومشکان»، احسان حسنپور دکتری روانشناسی تربیتی نوشت: آغاز سال تحصیلی برای کودک فقط باز شدن درهای مدرسه و پوشیدن لباس نو نیست؛ یک تغییر جدی در برنامه روزانه، ارتباطات اجتماعی و مسئولیتهای اوست. به همین دلیل خانوادهای که میخواهد فرزندش سال تحصیلی موفقی داشته باشد، بهتر است آمادهسازی را از چند روز قبل و از فضای خانه آغاز کند.
یکی از اشتباهاتی که گاهی والدین مرتکب میشوند این است که تمام توجه خود را به خریدهای مدرسه، دفتر و کتاب و لباس معطوف میکنند، اما از حال روحی فرزندشان غافل میشوند. کودکی که ساعت خوابش بههمریخته، شبها تا دیروقت با تلفن همراه سرگرم است یا از مدرسه و درس نگرانی دارد، با خرید گرانترین لوازمالتحریر هم آمادگی لازم برای شروع سال تحصیلی را پیدا نمیکند.
خانواده میتواند از همین روزهای باقیمانده تا شروع مدرسه، ساعت خواب و بیداری کودک را بهتدریج تنظیم کند. لازم نیست یکشبه همه چیز تغییر کند. اگر کودک عادت کرده نیمهشب بخوابد، بهتر است هر شب کمی زودتر او را آماده خواب کنیم تا بدنش بدون فشار به برنامه مدرسه برگردد.
موضوع مهم دیگر، نوع صحبت والدین درباره مدرسه است. جملههایی مانند امسال باید حتماً شاگرداول شوی، اگر نمرهات پائین شود … یا مقایسه کودک با فرزند اقوام، ممکن است از نگاه والدین انگیزهبخش باشد، اما برای کودک اضطراب ایجاد کند. بهتر است بهجای نتیجهمحوری، درباره تلاش، مسئولیتپذیری و پیشرفت صحبت کنیم.
مثلاً بهجای اینکه از کودک بپرسیم چند میگیری؟ میتوانیم بپرسیم دوستداری امسال در چه درسی بیشتر پیشرفت کنی؟ یا چه چیزی در مدرسه بیشتر برایت جالب است؟ همین تغییر ساده در نوع پرسش، فضای گفتگو را از ترس به مشارکت تبدیل میکند.
در کنار درس، استفاده از تلفن همراه و فضای مجازی نیز باید موردتوجه خانواده باشد. کودکی که پیش از خواب ساعتها درگیر بازی، ویدئو یا شبکههای اجتماعی است، طبیعی است که صبح برای بیدارشدن و رفتن به مدرسه مشکل داشته باشد. بهتر است خانواده برای استفاده از گوشی زمان مشخصی تعیین کند و این قانون برای بزرگترها نیز تاحدامکان رعایت شود؛ چون کودک بیشتر از آنکه به حرف والدین گوش دهد، رفتار آنها را میبیند.
در شرایطی که اخبار جنگ، تحولات سیاسی و تصاویر نگرانکننده نیز در فضای مجازی منتشر میشود، والدین باید مراقب میزان مواجهه کودکان با این اخبار باشند. پنهانکردن کامل واقعیت همیشه راهحل نیست، اما قراردادن کودک در معرض تصاویر و تحلیلهای سنگین نیز ضرورتی ندارد. اگر کودک خبری شنید و پرسید، باید متناسب با سن او و با آرامش پاسخ داد.
ازسویدیگر، مدرسه نباید فقط محل درسخواندن باشد. کودک قرار است در مدرسه دوست پیدا کند، اشتباه کند، مسئولیت بپذیرد، سؤال بپرسد و مهارتهای اجتماعی یاد بگیرد. بنابراین خانواده نباید تمام ارزش کودک را به نمرههای او گره بزند.
اگر دانشآموزی در ریاضی ضعیف است، به این معنا نیست که در همه زمینهها ناتوان است. شاید در ورزش، هنر، ارتباط با دیگران یا فعالیتهای عملی توانایی بیشتری داشته باشد. وظیفه خانواده پیداکردن نقاط قوت و کمک به رشد آنهاست.
شب قبل از اول مهر نیز میتواند بخشی از این آمادگی باشد. بهتر است خانواده بهجای ایجاد عجله و استرس برای آمادهکردن وسایل، کارها را زودتر انجام دهد؛ لباس و کیف آماده باشد، وسایل موردنیاز در جای خود قرار بگیرد و کودک با یک برنامه آرام به استقبال روز اول برود. حتی یک گفتگوی کوتاه پیش از خواب، مثلاینکه فردا قرار نیست همه چیز را از همان روز اول بلد باشی، فقط کافی است با آرامش شروع کنی، میتواند نگرانی کودک را کمتر کند. صبح اول مهر نیز بهتر است خانه باعجله، دعوا و تذکرهای پیدرپی آغاز نشود؛ چند دقیقه زودتر بیدارشدن و داشتن فرصت کافی برای صبحانه و آمادهشدن، تجربه کودک از اولین روز مدرسه را متفاوت میکند.
اول مهر وقتی برای کودک شیرینتر میشود که بداند بعد از برگشتن از مدرسه، خانه همچنان محل امنیت و آرامش اوست؛ جایی که اگر اشتباه کرد، تحقیر نمیشود و اگر موفق شد، فقط بهخاطر نمرهاش موردتوجه قرار نمیگیرد.
سال تحصیلی موفق از جایی آغاز میشود که خانواده به کودک پیام بدهد: قرار نیست برای خوشحال کردن ما کامل باشی؛ قرار است هر روز یکقدم بهتر از روز قبلت باشی.
