زهرا شکری در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: زمانی که ما بچه بودیم، اگر تلویزیون برنامه نامناسبی پخش میکرد، بالاخره خانواده متوجه میشدند چه چیزی دیده میشود، اما امروز گوشی یک صفحه کوچک است که میتواند هزاران محتوای مختلف را وارد اتاق بچه کند و پدر و مادر همیشه نمیدانند فرزندشان دقیقاً چه چیزی میبیند.
وی افزود: نگرانی خانوادهها فقط این نیست که بچه چند ساعت گوشی دستش است. گاهی ممکن است یک نوجوان مدت زیادی در اینترنت باشد، اما در حال یادگیری یک مهارت یا دنبال کردن مطالب آموزشی باشد. در مقابل، ممکن است چند دقیقه در معرض محتوایی قرار بگیرد که برای سن او مناسب نباشد.
این مادر ادامه داد: من فکر میکنم خانواده نباید فقط بگوید گوشی را کنار بگذار. اگر فقط گوشی را از بچه بگیریم، ممکن است مشکل برای مدتی حل شود، اما وقتی دوباره گوشی به دستش برسد، همان شرایط برمیگردد. باید با او صحبت کرد و دلیل نگرانی را توضیح داد.
وی گفت: گاهی میبینیم بچه فقط چند دقیقه میخواهد در شبکه اجتماعی باشد، اما ناگهان یک ساعت گذشته است. این موضوع برای بزرگسال هم اتفاق میافتد و نمیتوانیم انتظار داشته باشیم نوجوان به تنهایی همیشه بتواند خودش را کنترل کند.
شکری با اشاره به جنبههای مثبت فضای مجازی اظهار داشت: از طرف دیگر، نباید همه چیز را هم منفی دید. فرزندان ما از طریق اینترنت چیزهای زیادی یاد میگیرند. آموزش زبان، مطالب علمی، مهارتهای مختلف و حتی آشنایی با فرصتهای تحصیلی و شغلی، همه میتواند برای آینده آنها مفید باشد.
وی ادامه داد: به نظر من خانواده باید کنار فرزند باشد، نه اینکه فقط مقابل او بایستد. اگر پدر و مادر فقط نقش پلیس را داشته باشند، بچه خیلی از مسائل را پنهان میکند. اما اگر احساس کند میتواند درباره چیزی که در اینترنت دیده با خانواده صحبت کند، احتمال آسیب کمتر میشود.
این مادر افزود: والدین هم باید خودشان درباره فضای مجازی اطلاعات داشته باشند. نمیشود از فرزند انتظار داشت قوانین استفاده درست از اینترنت را رعایت کند، اما پدر و مادر حتی با امکانات و برنامههایی که او استفاده میکند آشنا نباشند.
وی تصریح کرد: مهم است که خانواده برای استفاده از گوشی زمان مشخص داشته باشد و در کنار آن، زمانهایی هم برای گفتگو، بازی، مطالعه و حضور در کنار اعضای خانواده در نظر گرفته شود.
وی در پایان گفت: فضای مجازی وارد خانههای ما شده و نمیتوانیم آن را انکار کنیم. هنر خانواده این است که یاد بگیرد چگونه در کنار این واقعیت، از فرزندش مراقبت کند و در عین حال اجازه بدهد از فرصتهای خوب این فضا هم استفاده کند.
انتهای خبر/
