علی امرایی در گفتگو با پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: من آدم سادهای هستم و زندگیام با کار میگذرد. صبح که از خانه بیرون میروم، بیشتر فکرم این است که کارم را درست انجام بدهم و بتوانم هزینه زندگی خانواده را تأمین کنم.
وی افزود: شاید برای بعضیها وطن مفهومی خیلی بزرگ باشد، اما برای من از چیزهای ساده شروع میشود؛ خانه، خانواده، محله، دوستان و جایی که بچههایم در آن بزرگ میشوند.
امرایی ادامه داد: وقتی میگویند آینده کشور، من بلافاصله به آینده بچههایم فکر میکنم. دوست دارم آنها بتوانند درس بخوانند، کار پیدا کنند و زندگی آرامی داشته باشند.
او درباره حضور شبانه مردم گفت: خیلی وقتها بعد از کار خستهام و شاید ترجیح بدهم مستقیم به خانه بروم، اما وقتی فرصت باشد، در جمع مردم حاضر میشوم. برای من این حضور به این معناست که فقط به زندگی خودم فکر نمیکنم.
این کارگر رومشکانی بیان کرد: بیشتر از 170شب استمرار این جمعها را دیدهایم. ممکن است آدمها هر شب یک اندازه نباشند، اما اصل حضور ادامه داشته است. به نظرم همین موضوع نشان میدهد مردم نسبت به کشورشان احساس مسئولیت دارند.
وی گفت: من از کسی انتظار ندارم کار عجیب و بزرگی انجام دهد. گاهی درست کار کردن خودش یک کار مهم است. اگر من کارم را درست انجام بدهم، حق کسی را ضایع نکنم و با مردم خوب رفتار کنم، به اندازه خودم کاری برای جامعه انجام دادهام.
امرایی اضافه کرد: البته مردم مشکلات دارند و باید مشکلاتشان شنیده شود. کسی که تمام روز کار میکند، انتظار دارد حاصل زحمتش بتواند زندگی خانوادهاش را بچرخاند. این خواسته زیادی نیست.
وی ادامه داد: چیزی که نباید از بین برود، امید است. اگر آدم امیدش را از آینده از دست بدهد، حتی برای زندگی خودش هم انگیزهای باقی نمیماند.
این کارگر رومشکانی در پایان گفت: من میخواهم بچههایم بدانند پدرشان در روزهای سخت فقط به فکر خودش نبود. شاید کاری که انجام میدهم خیلی کوچک باشد، اما همین احساس مسئولیت برای من ارزش دارد.
انتهای خبر/
