محمد بازوند در گفتگو با پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: من بیشتر روز را در خیابان و در حال جابهجایی مردم هستم. از دانشآموز و کارمند گرفته تا کارگر و کاسب، هر روز با آدمهای مختلف سر و کار دارم.
وی افزود: همین شغل باعث شده بفهمم مردم با وجود تفاوتهای زیاد، دغدغههای مشترکی دارند. خیلیها درباره آینده بچههایشان، شرایط زندگی و وضعیت کشور صحبت میکنند.
بازوند گفت: شبهایی که فرصت پیدا میکنم در جمع مردم حاضر شوم، یک چیز برایم جالب است؛ همان آدمهایی را میبینم که در طول روز شاید فقط چند دقیقه سوار ماشین من شدهاند، اما حالا کنار بقیه مردم ایستادهاند.
وی ادامه داد: این برای من یک تصویر واقعی از جامعه است. مردم در زندگی روزمره ممکن است همدیگر را نشناسند، اما وقتی موضوعی عمومی مطرح میشود، میتوانند کنار هم قرار بگیرند.
این راننده رومشکانی اظهار داشت: من بیشتر از 170شب استمرار این حضورها را اتفاق کوچکی نمیدانم. استمرار برای من مهمتر از شلوغی یک شب است. اینکه مردم بعد از گذشت زمان هنوز میآیند، یعنی احساس میکنند حضورشان معنا دارد.
بازوند بیان کرد: من وطندوستی را در کار خودم هم میبینم. وقتی مسافر سوار ماشین من میشود، باید امانتدار باشم و با او درست رفتار کنم. وقتی در خیابان هستم باید قانون را رعایت کنم. اینها شاید خیلی معمولی باشند، اما جامعه از همین رفتارهای روزمره ساخته میشود.
وی افزود: چیزی که از مردم انتظار دارم این است که اختلافها را به دشمنی تبدیل نکنند. آدمها میتوانند نظرهای مختلف داشته باشند، اما نباید فراموش کنند که در یک جامعه زندگی میکنند.
این راننده گفت: به نظرم این تجمعها اگر بتوانند باعث شوند آدمها بیشتر یکدیگر را ببینند و با هم حرف بزنند، اثرشان فقط به همان چند ساعت محدود نمیشود.
بازوند در پایان اظهار داشت: من وقتی شب به خانه برمیگردم، شاید خسته باشم، اما اگر یک شب توانسته باشم کنار مردم باشم، احساس میکنم بخشی از جامعهای هستم که برای آینده خودش اهمیت قائل است.
انتهای خبر/
