م مرادی در گفتگو با پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: وقتی تصمیم میگیریم شب همراه خانواده بیرون بیاییم، فقط خودمان را در نظر نمیگیریم. بچهها هم همراه ما هستند و به همین دلیل برایمان مهم است که بدانند چرا اینجا حضور داریم.
وی افزود: گاهی فرزند کوچکتر سؤال میپرسد که چرا مردم جمع شدهاند یا چرا بعضی شبها تعداد افراد بیشتر و بعضی شبها کمتر است. همین سؤالها برای ما فرصت خوبی است که با آنها درباره جامعه و کشور صحبت کنیم.
همسر این خانواده نیز گفت: ما نمیخواهیم بچهها فقط یک تصویر احساسی از وطن داشته باشند. باید بدانند کشور یعنی مردم، قانون، کار، مدرسه، خانواده و آیندهای که همه با هم در ساختن آن نقش داریم.
وی ادامه داد: به بچهها میگوییم اگر کشورشان را دوست دارند، باید در زندگی روزمره هم این علاقه را نشان دهند. دانشآموز باید درس بخواند، شهروند باید قانون را رعایت کند و هرکس باید کاری را که بر عهده دارد درست انجام دهد.
م مرادی بیان کرد: چیزی که در این بیش از 170شب برای من پررنگ بوده، حضور خانوادههاست. وقتی پدر و مادر همراه فرزندشان میآیند، یک اتفاق تربیتی هم شکل میگیرد. کودک میبیند که بزرگترها نسبت به جامعه بیتفاوت نیستند.
وی گفت: البته ما هم مشکلات خودمان را داریم. مثل خیلی از خانوادهها درباره هزینههای زندگی و آینده بچهها فکر میکنیم. اما فکر نمیکنیم مشکلات باعث شود امیدمان را کنار بگذاریم.
همسر او اضافه کرد: من دوست دارم بچهها یاد بگیرند که علاقه به کشور به معنی ندیدن ضعفها نیست. آدم میتواند هم کشورش را دوست داشته باشد و هم برای بهتر شدن شرایط تلاش کند.
این خانواده درباره استمرار حضور مردم اظهار داشتند: اینکه این جمعها بعد از بیشتر از 170شب هنوز ادامه دارد، برای ما نشان میدهد این موضوع برای بسیاری از مردم جدی است. مهم این است که چنین حضوری به همدلی و مسئولیتپذیری بیشتر در جامعه منجر شود.
مرادی در پایان گفت: شاید بچههای ما سالها بعد جزئیات این شبها را به یاد نیاورند، اما امیدوارم یک چیز در ذهنشان بماند؛ اینکه خانوادهشان در روزهای سخت نسبت به کشور و جامعه بیتفاوت نبوده است.
همسر او نیز اظهار داشت: ما نمیخواهیم فقط درباره آینده حرف بزنیم؛ میخواهیم فرزندانمان یاد بگیرند خودشان هم بخشی از ساختن آینده هستند. برای ما، این مهمترین دلیل حضور خانوادگی در این شبهاست.
انتهای خبر/
