به گزارش پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان، تاریخ معاصر ایران اسلامی سرشار از حوادثی و رخدادهایی است که در آن ملت ایران، بارها در برابر تهدیدها، فشارها و تجاوزهای دشمنان ایستادگی کرده و پیشتاز به استقبال از «ادخلوها بسلام آمنین…» بوده است. یکی از تلخترین این رویدادها، حمله گسترده رژیم صهیونیستی آمریکایی در خرداد ۱۴۰۴ بود؛ حملهای که در شرایطی صورت گرفت که مسیر گفتگو و مذاکره همچنان باز بود و بسیاری از ناظران بین المللی انتظار داشتند اختلافات از طریق راهکارهای سیاسی و دیپلماتیک پیگیری شود. اما رژیمی که کارنامه آن سرشار از تجاوز، ترور و نقض حقوق ملتهاست، بار دیگر نشان داد که برای دستیابی به اهداف خود، اصول انسانی و قوانین بینالمللی را نادیده میگیرد. در جریان این حملات، جمعی از فرماندهان برجسته نظامی و دانشمندان هستهای کشور به شهادت رسیدند. مردانی که سالها از عمر خود را صرف دفاع از امنیت، اقتدار و پیشرفت علمی ایران کرده بودند. فرماندهان و دانشمندان شهید تنها چند نام در یک فهرست نبودند؛ آنان نمادهای مسئولیتپذیری، ایثار، تخصص و تلاش برای سربلندی ایران اسلامی بودند. هر کدام از آنان بخشی از سرمایه انسانی کشور به شمار میرفتند که با مجاهدت شبانهروزی خود در مسیر حفظ امنیت و توسعه علمی کشور گام برداشته بودند. دشمنان ایران همواره تصور کردهاند که با حذف فرماندهان و نخبگان میتوانند حرکت یک ملت را متوقف کنند؛ اما تجربه تاریخی خلاف این موضوع را ثابت کرده است. شهادت، پایان راه نیست؛ بلکه آغاز تأثیرگذاری عمیقتر یک اندیشه، یک ایدئولوژی و یک مسیر روشن است. همانگونه که خون شهدای انقلاب اسلامی و دفاع مقدس به درخت تنومند استقلال و عزت ایران جان بخشید، خون شهدای امروز نیز انگیزهای مضاعف برای ادامه راه افتخار خواهد بود. فرهنگ شهادت در ایران، ریشهای عمیق در باورهای دینی و تاریخی مردم دارد. ملت ایران درس آزادگی و ایثار را از مکتب عاشورا آموخته است؛ مکتبی که در آن دفاع از حق و ایستادگی در برابر ظلم، ارزشی بالاتر از جان انسان دارد. به همین دلیل است که نام شهید در فرهنگ ایرانی و اسلامی با عزت، افتخار و جاودانگی همراه است. شهید کسی است که برای دفاع از حقیقت، امنیت و کرامت جامعه از جان خود میگذرد و همین فداکاری، او را در حافظه تاریخی ملت ماندگار میکند. یکی از مهمترین نکاتی که در بررسی این حادثه باید به آن توجه داشت، ماهیت دفاعی جمهوری اسلامی ایران است. نگاهی به تاریخ معاصر نشان میدهد که ایران آغازگر هیچ جنگی نبوده است. در دوران دفاع مقدس، این رژیم بعث عراق بود که جنگ را آغاز کرد و ملت ایران برای دفاع از سرزمین، هویت و استقلال خود به میدان آمد. در سالهای پس از آن نیز هر زمان که تهدیدی متوجه کشور شده، ایران در موضع دفاع از امنیت ملی و منافع ملت قرار داشته است. این رویکرد دفاعی، نه یک تاکتیک سیاسی، بلکه بخشی از هویت و باور ملت ایران است. حمله رژیم صهیونیستی آمریکایی در شرایطی انجام شد که گفتگوها و تلاشهای دیپلماتیک در جریان بود. این اقدام بار دیگر نشان داد که دشمنان ملت ایران از پیشرفت، استقلال و اقتدار کشور هراس دارند و برای مقابله با آن از هر ابزاری بهره میگیرند. با این حال، تاریخ ثابت کرده است که فشار، تهدید و ترور هرگز نتوانسته اراده ملت ایران را در هم بشکند. ملت ایران در طول دهههای گذشته بارها از آزمونهای دشوار عبور کرده و هر بار با انسجام و قدرت بیشتری به مسیر خود ادامه داده است.
آنچه پس از این حادثه بیش از هر چیز نمایان شد، وحدت ملی و همدلی مردم ایران بود. مردم با هر سلیقه و دیدگاهی در سوگ قائد توانمند و فرزندان خود نشستند و بار دیگر نشان دادند که هنگام دفاع از ایران، همه اختلافها کنار گذاشته میشود. این همبستگی ملی سرمایهای ارزشمند است که همواره کشور را در برابر توطئهها و تهدیدها بیمه کرده است.
بیتردید دشمنان از شهادت فرماندهان و دانشمندان ایرانی به دنبال تضعیف روحیه ملت بودند، اما خون شهیدان همواره نتیجهای معکوس داشته است. ملت ایران آموخته است که راه پیشرفت و استقلال هزینه دارد و شهیدان، پرچمداران این مسیر درخشان هستند. آنان رفتند تا امنیت، عزت و اقتدار این سرزمین پابرجا بماند و نسلهای آینده در سایه آرامش و استقلال زندگی کنند.
در نهایت، تاریخ میان حق و باطل قضاوت خواهد کرد. ملت ایران نه اهل تجاوز است و نه آغازگر جنگ، اما در دفاع از هیمنه و هیبت انقلابی خود هرگز کوتاه نخواهد آمد. اما! خون شهیدان، سند مظلومیت ملت ایران و در عین حال نشانه استواری مردمی است که در سختترین روزها نیز امید خود را از دست نمیدهند و با ایمان، وحدت و مقاومت، مسیر عزت و سربلندی را ادامه میدهند که خداوند متعال وعده فرموده است «إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ یَنْصُرْکُمْ وَیُثَبِّتْ أَقْدَامَکُمْ»
