به گزارش خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی «دیار رومشکان»، نبود شعبه بانک رفاه، مردم رومشکان را ناچار کرده تا برای کوچکترین کارهای بانکی، مسیری ۵۵ کیلومتری تا شهرستان کوهدشت را طی کنند؛ سفری طولانی که علاوه بر هزینههای مالی، با دشواریهای جادهای و خستگی جسمی همراه است.
سالهاست که نبود یک شعبه بانک رفاه کارگران در شهرستان ۵۰ هزارنفری رومشکان به یکی از دغدغههای اساسی مردم این منطقه تبدیل شده است؛ دغدغهای که نهتنها یک نیاز خدماتی ساده است، بلکه تأثیری مستقیم و ملموس بر زندگی روزمره هزاران شهروند دارد.
رومشکان، بهعنوان یکی از شهرستانهای جوان و درحالتوسعه استان، طی سالهای اخیر شاهد افزایش جمعیت، گسترش فعالیتهای اقتصادی و رشد مراجعات بانکی بوده است، اما همچنان از یکی از خدمات پایهای و ضروری محروم مانده است. درحالیکه بسیاری از شهرهای کوچکتر کشور حداقل یک شعبه بانک رفاه دارند، مردم رومشکان برای انجام اموری مانند دریافت کارتبانکی، برداشت مستمری، پرداخت حق بیمه یا استعلام پروندههای خود، مجبورند ساعتها در مسیر و جاده سپری کنند؛ مسیری که بارها باعث خستگی، فشار مالی و حتی افزایش خطرات جادهای شده است.
این کمبود، بیش از همه گروههای آسیبپذیر را تحتفشار قرار داده است؛ از مددجویان و خانوادههای تحت پوشش بهزیستی گرفته تا بیمهشدگان، رانندگان و مستمریبگیران تأمین اجتماعی که تمامی امور مالی و بیمهای خود را از طریق بانک رفاه انجام میدهند. نبود شعبه، زندگی روزمره این افراد را دشوار کرده و حالا به یکی از مهمترین مطالبات مردم و کارشناسان اجتماعی تبدیل شده است؛ مطالبهای که نهتنها وجه خدماتی، بلکه توجیه اقتصادی و اجتماعی نیز دارد.
روایت یک مددجو از سختی مسیر ۵۵ کیلومتری
احمد امرایی از مددجویان تحت پوشش بهزیستی شهرستان رومشکان در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان، با بیان اینکه نبود شعبه بانک رفاه مشکلات جدی برای مددجویان ایجاد کرده است اظهار داشت: مستمری ما بهزیستیها هر ماه به حسابمان در بانک رفاه واریز میشود، اما مشکل اینجاست که ما در رومشکان شعبهای از بانک رفاه نداریم و همه حسابهایمان در بانک رفاه کوهدشت است. یعنی برای کوچکترین کار بانکی، حتی برای یک استعلام ساده، باید ۵۵ کیلومتر راه را تا کوهدشت برویم.
وی با گلایه از اینکه حتی سادهترین خدمات بانکی مستلزم طیکردن مسیر طولانی است، افزود: واقعاً برای ما عجیب است که برای یک کار خیلی جزئی مثل تغییر رمز اول کارت یا مسدودکردن کارت، باید صبح زود راه بیفتیم و تا کوهدشت برویم. این در حالی است که در بیشتر شهرها این خدمات را میتوان در شعبه خود شهر انجام داد. اما ما این امکان را نداریم و مجبوریم بین راه و زمان و هزینه، یکی را قربانی کنیم.
هزینههای مالی و خطرات جادهای
امرایی در بخش دیگری از سخنانش به مشکلات رفتوآمد مددجویان اشاره کرد و گفت: اکثر مددجویان خودرو شخصی ندارند و توان اینکه هر بار هزینه تاکسی و کرایه بینشهری بدهند را هم ندارند، مجبوریم با ماشینهای مسافرکش برویم که هم هزینهاش بالاست، هم وقت زیادی از ما میگیرد. بعضی روزها اگر ماشین پیدا نشود یا هوا نامساعد باشد، اصلاً نمیتوانیم برویم و کارمان عقب میافتد.
وی ادامه داد: این رفتوآمدها فقط هزینه نیست؛ خطرات جادهای هم هست. ما مددجویان معمولاً در شرایط جسمی یا مالی مناسبی نیستیم. بعضیهایمان سالمندیم، بعضیها بیمار یا دارای مشکلات جسمیاند. حتی بعضیها که خردسال هستند باید با والدین و سرپرستشان این مسیر را طی کنند که علاوه بر خطرات جادهای، هزینههای ایابوذهابشان چندبرابر میشود. ولی علیرغم همه این مشکلات، چارهای جز رفتن به کوهدشت نداریم. اگر بانک رفاه در رومشکان بود، خیلی از این مشکلات اصلاً پیش نمیآمد.
امرایی با تأکید بر اینکه ایجاد شعبه بانک رفاه برای مردم رومشکان یک نیاز ضروری است، نه یک درخواست عادی، گفت: اگر مسئولان خودشان یکبار در این مسیر رفتوآمد کنند، متوجه میشوند چه سختیهایی به ما تحمیل میشود. هر ماه چند بار مجبوریم این مسیر را برویم؛ یکبار برای مستمری، یکبار برای رمز، یکبار برای خدمات دیگر. در این وضعیت اقتصادی، همین هزینههای رفتوآمد هم برای ما بسیار سنگین است.
وی ضمن تقاضا از مسئولان بانک رفاه کارگران و مدیران استانی برای توجه ویژه به این موضوع، عنوان کرد: مردم رومشکان واقعاً مستحق داشتن یک شعبه بانک رفاه هستند. امیدواریم هرچه زودتر اقدامی شود تا ما هم مثل شهرهای دیگر بتوانیم خدمات بانکیمان را داخل شهرستان انجام دهیم.
مشکلات مردم در نبود بانک رفاه
علی امرایی، کامیوندار بازنشسته و از بیمهشدگان تأمین اجتماعی شهرستان رومشکان، یکی دیگر از شهروندانی است که نبود بانک رفاه را برای زندگی خود و خانوادهاش یک مشکل جدی و همیشگی میداند. وی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان، با اشاره به شرایط جسمیاش و دشواریهای رفتوآمد به کوهدشت اظهار داشت: سالها پشت فرمان کامیون بودم و جاده زندگیام را ساخته و خراب کرده است. بعد از اینهمه سال کار سخت، بهخاطر مشکل دیسک کمر دیگر قادر به رانندگی نیستم. حالا که بازنشسته شدم و درآمدم فقط از مستمری تأمین اجتماعی است، باز هم برای کوچکترین کار بانکی باید راهی کوهدشت شوم.
وی با گلایه از نبود بانک رفاه در شهرستان افزود: خدمات بیمهای و بانکی ما بازنشستهها همه از طریق بانک رفاه انجام میشود لذا برای کسی مثل من که مشکل کمر دارد و ایستادن و نشستن طولانی برایش سخت است، واقعاً شکنجه است.
این راننده بازنشسته و مستمریبگیر تأمین اجتماعی در بخش دیگری از صحبتهایش با اشاره به شرایط خانوادگیاش گفت: من چند بچه دارم؛ یکی دبیرستانی، یکی دبستانی. همه خرج و مخارج زندگی روی دوش من و همین مستمری است. وقتی مجبور میشوم چند بار در ماه به کوهدشت بروم، هزینه رفتوآمدش واقعاً روی زندگیمان تأثیر میگذارد. بعضی وقتها مجبورم یکی از بچهها را هم با خودم ببرم چون همسرم باید مراقب بقیه باشد.
امرایی اضافه کرد: مسیر رومشکان تا کوهدشت جادهای است که خطرات خودش را دارد. من که مشکل کمر دارم، باید با خودروهای مسافرکش بروم. هم باید مراقب باشم تکان ماشین باعث درد بیشتر نشود، هم اینکه هزینه رفتوآمد برایم سنگین است. بازنشستهای مثل من با این وضعیت چطور بتواند هر بار این مسیر را طی کند.
فشار نبود بانک رفاه بر بازنشستگان و رانندگان رومشکان
امرایی با تأکید بر اینکه نبود بانک رفاه بسیاری از بازنشستگان شهرستان را دچار مشکل کرده، متذکر شد: ما بازنشستهها و رانندگان قدیمی کم نیستیم. هر کداممان یک پرونده بیمهای داریم که مدام نیاز به پیگیری دارد. اینکه برای هر امضا، هر نامه و هر خدمت کوچک مجبور باشیم روزمان را خراب کنیم و راه بیفتیم، واقعاً عدالت نیست.
وی با ابراز امیدواری نسبت به ایجاد شعبه بانک رفاه در شهرستان رومشکان بیان کرد: کاش مسئولان یکبار مشکلات ما را از نزدیک ببینند. ما که عمرمان را در جاده گذراندهایم و حالا توان سابق را نداریم، حداقل انتظارمان این است که خدمات ضروری مثل بانک در خود شهرستان باشد. امیدوارم روزی برسد که برای گرفتن مستمری یا انجام کار بانکی، مجبور نباشیم اینهمه مسیر را برویم.
عزیزالله حسنپور، رئیس اداره بهزیستی شهرستان رومشکان نیز در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان، با اشاره به پیامدهای نبود شعبه بانک رفاه در این شهرستان اظهار داشت: در حال حاضر بیش از هزار و ۵۰۰ خانوار از مددجویان تحت پوشش بهزیستی رومشکان مستمری ماهانه خود را از طریق بانک رفاه دریافت میکنند. نبود شعبه این بانک در شهرستان باعث شده که این افراد که بسیاری از آنها دارای مشکلات جسمی، حرکتی یا معیشتی هستند ناچار شوند برای کوچکترین خدمات بانکی، کیلومترها مسیر را تا شهرهای همجوار طی کنند.
وی افزود: مددجویان ما عمدتاً از اقشار آسیبپذیر هستند و پرداخت هزینه رفتوآمد، در کنار تحمل سختی مسیر، عملاً فشار مضاعفی بر آنها وارد میکند. بارها مشاهده شده که افراد به دلیل ناتوانی در تردد یا نبود وسیله نقلیه، ناچار شدهاند چند روز برای انجام یک کار ساده بانکی صبر کنند.
اثرات نبود بانک رفاه بر بیمهشدگان و ضرورت ایجاد شعبه
حسنپور همچنین به مشکلات قشر بیمهشدگان و مستمریبگیران اشاره کرد و گفت: بیش از ۳ هزار نفر از بیمهشدگان و مستمریبگیران تأمین اجتماعی در رومشکان که بخش زیادی از آنها بازنشستگان تأمین اجتماعی و رانندگان هستند، تمامی امور بیمهای و بانکی خود را از طریق بانک رفاه انجام میدهند. این افراد عموماً روزانه با مشغله کاری مواجهاند و نبود بانک رفاه در شهرستان، عملاً زمان مفید کاری آنها را کاهش داده و هزینههای اضافی بر دوششان تحمیل کرده است.
وی ادامه داد: در یک شهرستان ۵۰ هزارنفری، نبود تنها بانک ارائهدهنده خدمات به دو گروه بزرگ یعنی مددجویان بهزیستی و بیمهشدگان تأمین اجتماعی، عملاً یک خلأ بزرگ خدماتی محسوب میشود. ایجاد یک شعبه بانک رفاه در رومشکان نهتنها خواسته مردم، بلکه یک ضرورت اجتماعی است.
نبود شعبه بانک رفاه در رومشکان، زندگی روزمره شهروندان، بهویژه بازنشستگان، رانندگان و مددجویان بهزیستی، را با دشواریهای مالی و جادهای جدی مواجه کرده است. هزینههای رفتوآمد، اتلاف وقت و فشارهای جسمی، ضرورت ایجاد یک شعبه بانک رفاه را بیشازپیش آشکار میکند.
ایجاد شعبهای در این شهرستان نهتنها نیاز خدماتی، بلکه یک الزام اجتماعی و اقتصادی است که میتواند دسترسی عادلانه به خدمات بانکی را فراهم کرده و فشارهای موجود را کاهش دهد. اقدام فوری مسئولان در این زمینه، گامی مهم برای ارتقای عدالت اجتماعی و بهبود کیفیت زندگی مردم رومشکان خواهد بود.
انتهای خبر/
