به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «دیار رومشکان»، پردیس دانشگاه آزاد شهرستان رومشکان سالهاست بدون ساختمان مستقل فعالیت میکند و دانشجویان ناچارند روزهای پایانی هفته در فضای مدارس تحصیل کنند؛ وضعیتی موقتی که بهمرور به شرایطی ثابت تبدیل شده و اکنون به یکی از مطالبات جدی جامعه دانشگاهی بدل شده است؛ مطالبهای که تحقق آن بیش از هر زمان دیگری نیازمند تصمیمگیری و حمایت مسئولان در سطح استان است.
دانشگاه، نماد رشد و پیشرفت هر منطقه به شمار میرود؛ محلی که جوانان برای ساختن آینده خود و جامعه گرد هم میآیند و سرمایه انسانی یک شهرستان شکل میگیرد. وجود یک مرکز آموزش عالی پویا میتواند موتور محرک توسعه علمی، فرهنگی و حتی اقتصادی باشد، اما هنگامی که چنین مرکزی از ابتداییترین زیرساخت یعنی ساختمان مستقل محروم بماند، مسیر توسعه با مانعی جدی روبهرو میشود.
پردیس دانشگاه آزاد این شهرستان باوجود سالها فعالیت آموزشی، هنوز از فضای دائمی و اختصاصی برخوردار نیست و کلاسهای دانشجویان در روزهای پایانی هفته در مدارس برگزار میشود؛ شرایطی که نهتنها ثبات محیط آموزشی را تحتتأثیر قرار داده، بلکه به گفته دانشجویان، حس هویت دانشگاهی را نیز کمرنگ کرده است.
دانشجویانی که با امید و انگیزه وارد دانشگاه شدهاند، هر هفته مسیر تحصیل را در فضایی طی میکنند که اساساً برای آموزش دانشآموزان طراحی شده است. نبود محیط دانشگاهی، محدودیت امکانات آموزشی، کمبود فضای مطالعه و فقدان زیرساختهای پژوهشی، بخشی از واقعیتهایی است که آنان با آن روبهرو هستند؛ واقعیتهایی که بهتدریج میتواند بر کیفیت آموزش و انگیزه تحصیل اثر بگذارد.
این در حالی است که مجموعه دانشگاه تلاش کرده چراغ آموزش را خاموش نکند و روند تحصیل دانشجویان ادامه داشته باشد، اما روشن است که مدیریت یک پردیس دانشگاهی بهتنهایی قادر به تأمین زمین، اعتبار عمرانی و زیرساختهای لازم نیست؛ موضوعی که نیازمند ورود جدی دستگاههای اجرایی و تصمیمگیری در سطح مدیریتی بالاتر است.
فاصله میان انتظار دانشجو و واقعیت موجود
دانشجویان شهریه کامل پرداخت میکنند و انتظار دارند در مقابل، از حداقل استانداردهای آموزش عالی برخوردار باشند. فاصله میان این انتظار منطقی و امکانات موجود، بهتدریج نگرانیهایی درباره کیفیت آموزش و آینده علمی آنان ایجاد کرده است.
از سوی دیگر، برخورداری شهرستان از یک دانشگاه فعال و مجهز میتواند زمینهساز رشد همهجانبه منطقه باشد، اما تداوم وضعیت فعلی، این ظرفیت مهم را معطل نگه داشته و فرصتهای توسعه را محدود کرده است.
اکنون نگاهها بیش از هر زمان دیگری به تصمیم و اقدام عملی مسئولان استانی دوخته شده است؛ تصمیمی که میتواند مسیر آینده علمی این شهرستان را تغییر دهد. این گزارش باهدف بازتاب دغدغههای دانشجویان و بررسی وضعیت موجود، یک مطالبه روشن را مطرح میکند. فراهمشدن فضای آموزشی در شأن جوانان این منطقه؛ مطالبهای که تحقق آن، سرمایهگذاری مستقیم بر آینده شهرستان خواهد بود.
روایتی از بیثباتی آموزشی
امرایی یکی از دانشجویان فارغالتحصیل رومشکانی در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی دیار رومشکان اظهار داشت: از همان ترمهای اول متوجه شدیم چیزی که روی کاغذ اسمش دانشگاه است، در عمل شباهت زیادی به یک مرکز آموزشی موقت دارد. ما در طول دوران تحصیل نهتنها ساختمان مستقل نداشتیم، بلکه چند بار بین مدارس مختلف جابهجا شدیم. هر بار که محل کلاس عوض میشد، دانشجوها سردرگم میشدند و حس ثبات از بین میرفت؛ انگار خودِ دانشگاه هنوز نمیدانست جای واقعیاش کجاست.
وی افزود: این جابهجاییها فقط مسئله مسیر یا مکان نبود؛ روی روحیه دانشجو اثر میگذاشت. وقتی محیط آموزشی ثابت و هویت دار نباشد، حس تعلق هم شکل نمیگیرد. دانشجو باید وارد فضایی شود که بداند اینجا متعلق به دانشگاه است، نه اینکه آخر هفتهها وارد مدرسهای شود که بوی آموزش دبیرستانی میدهد. این مسئله بهمرور انگیزه را کم میکرد.
امرایی با اشاره به تأثیرات بلندمدت این وضعیت بیان کرد: نبود زیرساخت باعث میشود نگاه بیرونی هم تغییر کند. وقتی دانشآموزان شهرهای اطراف درباره شرایط میپرسند و میشنوند کلاسها در مدرسه برگزار میشود، طبیعی است که رغبتشان کمتر شود. این یعنی دانشگاه فرصت جذب دانشجو را از دست میدهد و این در بلندمدت به ضرر کل شهرستان است، چون مرکز آموزش عالی موتور توسعه هر منطقه است.
وی با ذکر این نکته که رفع این مشکل از سطح شهرستانی فراتر است، تأکید نمود: مدیریت پردیس رومشکان هرچقدر هم تلاش کند، بدون حمایت استانی نمیتواند زمین بگیرد یا ساختمان بسازد. اینها تصمیمات کلان است. اگر مسئولان استان اراده کنند و ارتقای این پردیس را در برنامه توسعه قرار دهند، همه چیز تغییر میکند.
امرایی ادامه داد: دانشجو وقتی شهریه میدهد، انتظار حداقل استانداردهای آموزشی را دارد. ما توقع امکانات لوکس نداریم؛ فقط یک محیط دانشگاهی واقعی میخواهیم.
تأثیر شرایط بر جذب دانشجو
وی گفت: چند وقت پیش، پسرخالهام قصد ثبتنام داشت. وقتی محیط پردیس و کلاسها را دید، بهکلی منصرف شد و گفت اینجا تفاوتی با مدرسه ندارد. در نهایت در یکی از شهرهای اطراف ثبتنام کرد.
امرایی یادآور شد: ساختمان دانشگاه فقط یک سازه نیست؛ نماد توجه به آینده علمی یک شهرستان است. اگر این نماد ساخته نشود، پیامش این است که آموزش عالی در اولویت نیست.
بازوند دانشجوی فعلی پردیس گفت: مشکل ما فقط کمبود فضا نیست؛ فضای فعلی اصلاً دانشگاهی نیست. ما آخر هفته وارد مدرسهای میشویم که برای دانشآموز طراحی شده، نه دانشجو. این بیثباتی تمرکز را میگیرد.
وی افزود: نبود کتابخانه، فضای مطالعه و امکانات پژوهشی، فرصت پیشرفت علمی را محدود کرده است. دانشگاه فقط محل برگزاری کلاس شده، نه محیط رشد علمی. داوطلبان شهرهای اطراف وقتی شرایط را میبینند، ترجیح میدهند به شهرهای دیگر بروند و این یعنی ظرفیت علمی شهرستان خالی میماند.
بازوند نقش مسئولان استانی را تعیینکننده دانست و گفت: تأمین زمین، بودجه و مجوز بدون حمایت استان ممکن نیست. ساخت یک ساختمان مستقل برای ما یعنی امید، انگیزه و آینده.
دیدگاه شهردار درباره تأمین زمین
حمیدرضا امرایی شهردار چغابل دراینرابطه اظهار داشت: در طرح هادی و جامع شهر، چند نقطه برای کاربری آموزشی در نظر گرفته شده و در صورت اقدام دانشگاه برای خرید زمین، هیچ مانعی وجود ندارد.
وی افزود: تاکنون هیچ مراجعهای از سوی دانشگاه انجام نشده، اما شهرداری آمادگی همکاری دارد، تمام این اراضی به امکانات زیربنایی دسترسی دارند.
وی مهمترین مانع را نبود پیگیری جدی مسئولان دانست و گفت: اعتبارات قطرهچکانی دولت باعث زمانبر شدن پروژهها شده، اما با پیگیری مستمر امکان اجرا وجود دارد.
مطالبهای برای آینده شهرستان
آنچه از وضعیت پردیس دانشگاهی رومشکان برمیآید، تنها نبود یک ساختمان نیست، بلکه موضوعی مرتبط با آینده علمی، آموزشی و توسعه منطقه است. دانشجویان انتظار دارند حداقل زیرساختهای آموزشی برای آنان فراهم باشد؛ انتظاری که حق طبیعی آنان است.
طبق طرح تفصیلی، زمینهای دارای کاربری آموزشی مشخص شدهاند و مسیر قانونی فراهم است. چالش اصلی، تأمین اعتبار و تصمیمگیری استانی است.
بر اساس آمار، این مرکز دارای ۶۱۰ دانشجو، ۲۸ مدرس و دو رشته فعال آموزش ابتدایی و حسابداری است که نشاندهنده ظرفیت بالفعل آموزشی است.
تداوم وضعیت فعلی موجب کاهش انگیزه، افت جذب علمی و کندی توسعه میشود، اما احداث ساختمان مستقل میتواند نقطه عطفی در مسیر رشد علمی شهرستان باشد؛ اقدامی که با عزم مدیریتی و تأمین اعتبار، دور از دسترس نخواهد بود.
انتهای خبر/
