به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «دیار رومشکان»، کنکور سراسری، بزرگترین آزمون علمی کشور، سالانه مسیر زندگی میلیونها دانشآموز را تحت تأثیر قرار میدهد. این آزمون نهتنها معیار ورود به دانشگاههاست، بلکه به عاملی برای سنجش توان علمی، تلاش فردی و حتی گاه منزلت اجتماعی تبدیل شده است.
با وجود تلاشهایی برای اصلاح نظام پذیرش دانشجو، کنکور همچنان نقش محوری در تعیین سرنوشت آموزشی دانشآموزان دارد. فشار ناشی از رقابت سنگین، تمرکز شدید بر رتبه و نمره، و هزینههای بالای آمادگی برای آزمون، این مسیر را برای بسیاری سخت و پرچالش کرده است.
در این میان، سه گروه بهطور مستقیم درگیر این روند هستند: خانوادههایی که شرایط را برای فرزندانشان مهیا میکنند، داوطلبانی که تمام انرژی و وقت خود را صرف آمادگی میکنند، و ناظران و برگزارکنندگانی که از نزدیک با فضای آزمون مواجهاند. در ادامه، روایتهایی از دل این سهگانه میخوانید؛ تجربههایی که ابعاد مختلف کنکور را از منظر شخصی و انسانی به تصویر میکشند.
خانهای که برای کنکور سکوت کرده است
مریم، مادر یک نوجوان کنکوری با اشاره به فشارهای روحی و روانی فرزندش در طول سال تحصیلی، در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «دیار رومشکان»، اظهار داشت: از همان ابتدای سال، خانهمان حال و هوای دیگری پیدا کرد. نه تلویزیون میبینیم، نه مهمانی میرویم. همه چیز برای موفقیت پسرم در کنکور تنظیم شده است.
وی افزود: شبهای زیادی هست که میبینم پسرم تا نیمههای شب بیدار است و درس میخواند. گاهی خسته و بیانگیزه میشود، اما با حرف زدن و حمایت، دوباره روحیه میگیرد. بهعنوان یک مادر، فقط دعا میکنم نتیجه زحماتش را ببیند.
او همچنین گفت: هزینهها هم کم نیست. کلاسهای کنکور، کتابهای کمکدرسی و آزمونهای آزمایشی، فشار مالی زیادی به خانواده وارد کرده. اما چه میشود کرد؟ آیندهاش مهمتر از هر چیز دیگریست.
در پایان صحبتهایش تأکید کرد: امیدوارم مسئولان آموزش کشور راهی برای کاهش این فشارها پیدا کنند. کنکور نباید به تنها معیار سنجش توانایی دانشآموزان تبدیل شود.
چرا همه چیز باید در چهار ساعت تعیین شود؟
امیررضا، دانشآموز پایه دوازدهم رشته تجربی، با چهرهای خسته اما امیدوار، در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «دیار رومشکان» بیان کرد: کنکور برای من بیشتر از یک آزمون است؛ مثل یک سد بزرگ است که باید از آن عبور کنم تا به رؤیاهایم برسم. واقعاً سال سختی را پشت سر گذاشتم.
او ادامه داد: گاهی احساس میکنم زندگیام فقط در درس خلاصه شده. دوستانم را کمتر میبینم، تفریح ندارم و حتی روزهایی هست که با استرس از خواب بیدار میشوم. اما به خودم قول دادهام تا آخر راه بجنگم.
وی افزود: پشتیبانی خانوادهام خیلی مهم بوده. هر وقت کم میآورم، مادرم کنارم است. پدرم هم همیشه سعی کرده فضای خانه را آرام نگه دارد تا من راحتتر تمرکز کنم. واقعاً بدون حمایت آنها ادامه دادن سخت بود.
در پایان گفت: من فکر میکنم مسئولان آموزش کشور باید به فکر راهکارهای متنوعتری برای سنجش باشند. مثلاً استفاده از سوابق تحصیلی واقعی، پروژههای علمی یا آزمونهای مرحلهای میتواند فشار را از روی یک روز خاص بردارد. همه چیز نباید فقط در چهار ساعت یک آزمون خلاصه شود.
با چشم خودم دیدم بچهها از اضطراب میلرزند
م امرایی، بازرس جلسه کنکور در یکی از حوزههای رومشکان، درباره فرآیند برگزاری آزمون و حال و هوای داوطلبان در گفتگو با خبرنگار پایگاه خبری تحلیلی «دیار رومشکان» گفت: برگزاری کنکور از حساسترین فعالیتهایی است که تجربه کردهام. از روزها قبل، جلسات هماهنگی، بررسی حوزهها، آمادهسازی فضا و آموزش عوامل اجرایی انجام میشود تا روز آزمون کوچکترین مشکلی پیش نیاید.
وی افزود: در روز آزمون، ما مسئول نظارت بر اجرای دقیق همه مقررات هستیم؛ از بررسی کارت شناسایی گرفته تا جلوگیری از تقلب و نظارت بر زمانبندی صحیح. اما چیزی که هر سال توجه مرا جلب میکند، اضطراب شدید داوطلبان است.
او ادامه داد: برخی بچهها با چشمانی اشکآلود سر جلسه حاضر میشوند، بعضیها دستهایشان میلرزد یا چند بار با نگرانی از مراقب درباره زمان و نحوه پاسخگویی سؤال میپرسند. این استرس کاملاً مشهود است و من همیشه دلم برایشان میسوزد. در پایان گفت: با این حجم فشار روانی، طبیعیست که بخشی از توان واقعی داوطلبان اصلاً دیده نشود. نظام آموزشی ما نیازمند تغییراتی است تا ارزیابیها با دقت بیشتر و با فشار روانی کمتری انجام شود.
انتهای خبر/
