به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «دیار رومشکان»، در سالهایی نهچندان دور، واژه «پروژههای نیمهتمام» به یکی از پرتکرارترین عناوین گزارشهای عمرانی کشور تبدیل شده بود. طرحهایی که با صرف منابع هنگفت آغاز میشدند، اما در میانه راه، به دلایل مختلف متوقف میماندند؛ از ناهماهنگیهای اداری گرفته تا کمبود بودجه و ضعف در برنامهریزی. همین رکود، باعث بیاعتمادی مردم و تضعیف امید در بسیاری از مناطق کشور شده بود.
با روی کار آمدن دولت سیزدهم، سیاستگذاریها در حوزه عمران و آبادانی، رنگ و بوی تازهای به خود گرفت. تمرکز دولت بر تکمیل پروژههای نیمهتمام، اولویتی بود که برخلاف برخی دولتهای گذشته، نه فقط در بخشنامهها بلکه در میدان عمل پیگیری شد.
بازدیدهای میدانی رئیسجمهور و وزرا از استانها، گفتگوی مستقیم با مردم و شناسایی موانع اجرایی طرحها، بخشی از همین رویکرد واقعگرایانه بود. شهید آیتالله سید ابراهیم رئیسی با نگاهی برخاسته از عدالتمحوری و مردمیبودن، باور داشت که آبادانی کشور باید از مناطق کمتر برخوردار آغاز شود. او به جای تمرکز صرف بر پروژههای نمایشی در پایتخت، نگاه خود را به عمق ایران دوخت؛ از بیمارستانهایی که سالها فقط تابلو داشتند تا جادههایی که به نقطه پایان نرسیده و کارخانههایی که خاموش مانده بودند.
این نگاه از جنس مدیریت میدانی بود؛ مدیریتی که پشت درهای بسته شکل نمیگیرد، بلکه در دل میدان، در کنار مردم و با شناخت بیواسطه از واقعیتها رشد میکند. ویژگی قابلتوجه شهید رئیسی، توجه به نتیجهمحوری در اجرا بود. او بارها تأکید میکرد که برای مردم، گزارش و آمار کافی نیست، بلکه باید خروجی ملموس تصمیمها در زندگی روزمره آنها دیده شود.
در دولت سیزدهم، با وجود همه چالشها از جمله فشارهای اقتصادی و تحریمهای خارجی، تعداد زیادی از طرحهای متوقفشده در حوزه بهداشت، مسکن، راهسازی، انرژی و اشتغال، مجدداً فعال شدند.
تسهیل در تأمین منابع مالی، کاهش بروکراسی و واگذاری بیشتر امور به استانها از جمله اقداماتی بود که به پیشبرد این سیاست کمک کرد. شاید یکی از مهمترین دلایل همراهی مردم با دولت سیزدهم، صداقت و تواضع رئیسجمهور در مواجهه با مسائل کشور بود. چه در بازدید از مناطق زلزلهزده و سیلزده، چه در جلسات پیگیری مشکلات استانی، سبک رفتاری شهید رئیسی بر پایه احترام، شفافیت و مسئولیتپذیری بنا شده بود. این شیوه، سرمایهای اجتماعی برای دولت ایجاد کرد که در بزنگاههای مختلف، پشتیبان آن بود.
تشییع تاریخی شهید رئیسی در شهرهای مختلف کشور، تنها یک مراسم رسمی نبود، بلکه جلوهای از قدرشناسی ملتی بود که صداقت در رفتار و عمل را از نزدیک لمس کرده بودند.
حضور میلیونها نفر در وداع با رئیسجمهوری که سعی کرد در کنار مردم و برای مردم باشد، نشان داد که اخلاص، هنوز بزرگترین سرمایه یک مسئول است. دولت سیزدهم البته تنها با شخص رئیسجمهور شناخته نمیشد. بخشی از موفقیتها در گرو هماهنگی بین مدیران، وزرا و استانداران بود.
ترکیب روحیه جهادی با نگاه تخصصی، باعث شد در بسیاری از استانها، گرههایی که سالها باز نشده بودند، با روشهای ساده و عملی حل شوند. امروز اگرچه شهید رئیسی در میان ما نیست، اما راهی که آغاز کرده، هنوز ادامه دارد. میراث او نه فقط در ساخت پروژهها، که در تغییر نگاه به «خدمت» و «مدیریت» باقی مانده است. اکنون نوبت مسئولان و مردم است که این مسیر را با حفظ صداقت، تمرکز بر کار واقعی و باور به توان داخلی زنده نگه دارند.
انتهای خبر/
