به گزارش دیار رومشکان، در جغرافیای خونبار تاریخ، همیشه انسانهایی بودهاند که از مرزهای عافیت عبور کردهاند تا حقیقت بماند. آنان که نه برای نام، نه برای نان، که برای “حق” ایستادند. آنان که جان را سپر کردند تا عزت، بماند. نامشان “شهید” است؛ اما حقیقتشان، فراتر از واژههاست.
شهدا، سنگ بنای مکتبی هستند که بر مدار ایثار و آزادگی میچرخد؛ مکتبی که مرزهای جغرافیایی نمیشناسد و از کوچههای خرمشهر تا خیابانهای غزه، از خاک نجف تا دشتهای جنوب لبنان، جریان دارد. مکتبی که زنده است، چون خون در رگ تاریخ. مکتبی که حیاتش، در مرگ نیست؛ در “انتخاب مرگ برای حیات دیگران” است.
شهدای مقاومت، ادامهی همان مکتباند؛ تربیتیافتگان مکتب امام و انقلاب اسلامی. آنان نه فقط با سلاح، که با ایمان جنگیدند. نه فقط برای خاک، که برای کرامت انسان ایستادند. هر قطره خونشان، درختی از بیداری رویاند؛ هر لبخندشان در لحظهی شهادت، فانوسی شد در ظلماتِ سستی و تردید.
و امروز، ما وارثان آن مکتبیم. مکتب حاج قاسمها، عماد مغنیهها، السنوارها و هزاران شهید بینام و نشان، که با نثار جانشان راه را روشن کردند. مکتبی که از انقلاب اسلامی الهام گرفت، و اکنون، الهامبخش آزادگان جهان است. مکتبی که بر این اصل خدایی ایستاده است: وَ نُرِیدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ… وعدهای الهی که مستضعفان، وارثان زمین خواهند شد.
آری، راه سخت است. دشمن تا بن دندان مسلح است. خون، جاریست و آوار، سهم کودکان است. اما آنکس که با خدا معامله کرد، هراسی از سختی ندارد. چرا که در منطق مکتب شهدا، هر زخم، نشانهای از راه درست است و هر شهادت، نزدیکتر شدن به پیروزیست. و چه زیبا فرمود خداوند: کَأَنَّهُمْ یَنظُرُونَ إِلَىٰ عَذَابٍ مُّحْدَقٍ؛ باطل اگر میتازد، پایانش نابودیست.
شهدای مقاومت، نرفتند که فراموش شوند؛ رفتند تا راه بماند. تا هر نسلی، از نگاهشان، از انتخابشان، از ایمانشان، راه را بشناسد. آنها آموزگارانی بودند که در مکتبشان، آزادگی آموختیم، ایستادگی آموختیم، و یقین به وعدهی الهی را.
امروز بیش از همیشه، به آن ایمان نیاز داریم. ایمان به اینکه در نهایت، حق پیروز است. ایمان به اینکه ظلم، پایدار نیست. ایمان به اینکه وعده خدا، حق است. این ایمان، ثمرهی خون شهیدانیست که رفتند، اما ماندهاند. در رگهای تاریخ، در روح مقاومت، در قلب ما.
راه شهدا، راه ماست. و سرانجام این راه، ظهور خورشید است.
