به گزارش دیار رومشکان، این روزها غزه میسوزد. در میان آوار خانههای ویران، زیر خاکستر آرزوهای کودکان، و در دل مادرانی که حتی فرصت سوگواری بر جنازههای بیجان فرزندانشان را ندارند. صدای ضجههای خاموش و نالههای بیپناهی، در کوچهپسکوچههای محاصرهشده، گواه روشن فاجعهایست که نامش فقط یک چیز است: نسلکشی.
اما آنچه بیش از هر چیز دل را میفشارد، نه فقط حجم بیرحمی دشمن، که سکوت مرگبار دوستان است. کجایند آنهمه سلبریتی و چهره نامآشنا که برای کوچکترین اتفاقات در فلان جشنواره، یا درباره فلان فیلم و حاشیه، بیانیه صادر میکردند، استوری میگذاشتند، موج میساختند؟ چرا امروز که کودکان غزه یکییکی خاموش میشوند، لبهاشان بسته است و انگشتانشان بر صفحهی تلفنهایشان نمیلغزد؟ آیا ارزش جان یک کودک فلسطینی، از ماجرای لباس یک بازیگر در فلان مراسم کمتر است؟
سکوت شما، بیتفاوتی شما، همانقدر خطرناک است که موشکهای دشمن. شما که میلیونها دنبالکننده دارید، که صدایتان شنیده میشود، چرا فریاد نمیزنید؟ چرا تصویر مظلومیت غزه را به جهان نشان نمیدهید؟ مگر نه اینکه رسالت هنر، انعکاس رنج انسان است؟ پس چرا در برابر این رنج عظیم، این درد تاریخی، این قتلعام شبانهروزی، چشمانتان را بستهاید و دهانتان را دوختهاید؟
و بدتر از آن، کشورهای اسلامیاند که در ظاهر با فلسطین همدردند اما در عمل، در کنج عافیت و مصالح سیاسی خود پنهان شدهاند. آیا وقت آن نرسیده است که جهان اسلام، یکصدا فریاد کند؟ مگر نه این است که یک امت باید در برابر ظلم بایستد، حتی اگر ظالم قدرتمند باشد و مظلوم، بیپناه؟
وای بر سلبریتیها، به چهرههای تأثیرگذار، به همهی کسانی که «میتوانند» اما «نمیکنند». سکوت شما، شریک جرم است. دستکم برای یکبار، نه بهخاطر شهرت، نه بهخاطر دیدهشدن، که فقط بهخاطر انسانبودن، صدای غزه باشید. صدای مادری که دیگر چیزی برای از دست دادن ندارد. صدای کودکی که دیگر حتی رؤیا هم نمیبیند.
حمایت فقط در خیابان نیست؛ در استوریهای شماست، در بیانیههایی که میتوانید بنویسید، در فشاری که میتوانید با صدای خودتان ایجاد کنید. اکنون وقت آن است که طرف خود را انتخاب کنید. تاریخ، این روزها را فراموش نخواهد کرد.
غزه منتظر است. نه بر نجات، که بر بیداری.
