اگر والدین نکات کلیدی در تربیت فرزند را رعایت کنند باعث تحویل فرزندانی به جامعه شده که با مشکلات روبرو نخواهند شد. سن نوجوانی سن بحرانی است که انگار نوجوان روی پل لغزان قرار دارد رفتار والدین تعیین میکند نوجوان به خوبی از روی پل عبور کند یا موفق به این کار نشود.
والدین به راحتی میتوانند اضطرابپرور باشند و باعث انتقال این اضطراب از کودکی تا نوجوانی شوند. کودکی که با اضطراب رشد میکند باعث سلب مسئولیت از وی تا سن نوجوانی میشود.
دادن مسئولیت به کودک، اهمیت به نظرات، اهمیت به استقلال و شرکت دادن او در کارهای خانه همگی باعث احساس مسئولیت کودک و نوجوان شده و این فرد مضطرب نمیشود.
ولی والد اضطرابپرور به محض خروج فرزند از خانه شروع به پند و اندرز میکند و با توصیههایی مثل: مواظب باش ماشین به تو نزند، با دوست بد نگردی و … باعث انتقال اضطراب به کودک شده و کودک را از تصمیم مستقل گرفتن محروم میکند، چرا که ارسال پیامهای مکرر به کودک حق عمل را از کودک گرفته و کودک را به شی متحرک تبدیل کرده که فقط پیام پذیر است و قدرت تصمیم ندارد.
در سن نوجوانی نوجوان مضطرب بیشتر میل به طرف دوستان دارد و ارتباطش با خانواده قطع میشود. نظارتی که ناخواسته پیامهای منفی را به کودک منتقل میکند و همین امر باعث دوری او از خانه و خانواده میشود لذا خانهای امن که بتواند نیازهایش را برآورده کند از او سلب شده و در محیط بیرون نسبت به انجام آن کارها جسارتی ۱۰ برابری دارد.
اگر دنبال تحویل میوه خوب به جامعه باشیم باید بدانیم چطور ریشههای آن را پرورش دهیم. نوجوان در سن ۱۲-۱۸ سالگی اولین خصوصیتی که بروز میدهد استقلالطلبی و نپذیرفتن امر و نهی است.
وقتی حس استقلالطلبی او با احترام و روابط عاطفی متقابل برخورد شود، باعث احساس مسئولیت در نوجوان شده و اینجاست که باید آداب و رسوم به او منتقل شود نه در سنین بالا.
اجازه صحبت در جمع را از کودک نگیریم و اگر خطایی از او دیدیم با روابط عاطفی در جهت رفع آن باشیم نه با رفتار پلیس وار. مشورت با کودک را دست کم نگیریم و برای کارهای مهم مانند سفر و یا تصمیمات مهم با او مشورت کنیم و حتی مشورت در کارهای ساده مانند: نوع غذا یا ساعت غذا خوردن را از دست ندهیم زیرا با این کار اعتماد به نفس و عزت نفس او را افزایش میدهیم و نوجوان احساس بزرگی میکند و اگر برعکس عمل کنیم باعث جبهه گیری نوجوان میشود.
انتهای خبر/
