به گزارش دیار رومشکان، جنگلهای زاگرس میراث بین نسلی و ثروت ملی است؛ جملهای که هر بار شنیدهایم و با هر بار شنیدن آن به زاگرس و زاگرس نشینیمان مباهات کردهایم.
زاگرسی که با بلوطهایش اکوسیستمی مهم در حفظ آب و خاک است و ارزشش زمانی پررنگتر میشود که بدانیم ایران در کمربند خشکی قرار دارد و متعاقب آن نقش جنگلها در تأمین اکسیژن و ذخیره آب برایمان روشن شود.
برای لرستان محروم که جمعیت بالایی از مردمانش کشاورز و دامدار هستند و چشم امیدشان به منابع طبیعی و نزولات جوی است، چه نعمتی بالاتر از اینکه در ناحیهای اقامت دارند که بیش از ۴۰ درصد آب مورد نیاز کشور از این ناحیه تولید میشود و از این نظر مهمترین ناحیه رویشی کشور به حساب میآید.
جنگلهای زاگرس غنیمتی بیمانند و گنجینهای بیانتهاست که نمیشود روی آن قیمت گذاشت.
مجموعهای سرشار از منابع طبیعی ارزشمند که زیست بوم جمعیتی بالغ بر ۱۰ میلیون نفر است. ۷۰ درصد عشایر کشور در این ناحیه ساکناند و ۵۰ درصد کل دام کشور در حوزه زاگرس میباشد.
مگر نه اینکه هر هکتار جنگل سالانه ۲/۵ تن اکسیژن تولید میکند و ۶۸/۵ تن گردوغبار را در خود رسوب میدهد که هیچ فیلتری توانایی رسوب این حجم از گرد و غبار را ندارد.
جنگلهای زاگرس با گستردگی در ۱۱ استان کشور با ۶ میلیون هکتار مساحت، ۴۰ درصد جنگلهای ایران را تشکیل میدهند.
زاگرسی که به گفته کارشناسان تا بیش از ۸ ماه در شیبهای جنوبی و در گرمای تابستان تشنگی را تاب میآورد تا حافظ آب و خاک این سرزمین باشد، رواست این روزها علاوه بر خشکیدگی و زوال درختانش که گریبان گیرش شده در آتش بیمبالاتی انسانهای سهلانگار بسوزد و همگان را داغدار خود کند.
ماجرا به اینجا ختم نمیشود! آه از غمی که تازه شود با غم دگر…، قطع درختان، زغالگیری، قاچاق چوب، تعرض هر روزه به دامنههای زاگرس کم بود که این روزها کمر به نابودی و مرگ ناجوانمردانهاش بستهایم؛
من بیمبالاتِ سهلانگار تا کجا باید پیش بروم؟ چه بلایی مانده سر زاگرس و دامانش نیاورده باشم! فقط باغهای پسته و ذوق کشاورزان از باروری درختان بعد از چند سال چشمانتظاری مانده بود؛ که آنها را هم کور کردم.
آی آدمها زاگرس تنها دارایی مردمان لرستان است زاگرس را دریابیم.
زاگرس جان مردم است…
زاگرس روح مردم است…
زاگرس زندگی مردم است…
جان و روح و زندگی مردم مراقبت میخواهد، وقت میخواهد، هزینه میخواهد، تجهیز و ابزار میخواهد، برنامه اطفای حریق میخواهد، پیشگیری از وقوع آتشسوزی میخواهد، مدیریت بحران میخواهد، مشارکت وزارتخانه کشوری میخواهد.
در لرستان محروم من، بدون کارخانجات بزرگ با جوانان تحصیلکرده و بیکار و در جادههای پر پیچوخم و باریک با مصیبتهای سنگینی که دارند، میشود زندگی کرد؛ اما بدون زاگرس نمیشود در لرستان زندگی کرد.
زاگرس را دریابیم…
زینب شکری فعال رسانهای
انتهای خبر/
